‘s-Hertogenbosch 20-05-2012
Gelukkig was ik al wakker en dus schrok ik niet wakker van het oorverdovende onweer boven mijn woonstede. De plensbui kort erop beloofde weinig goeds voor de voornemens van vandaag. Ik wacht tot de wekker luid aangeeft dat het toch echt half vijf is en ik besluit mijn voeten te challengen. Na de Streek2daagse gisteren, voelden de ballen van mijn voeten niet super aan en ik was bang dat ik daarom vandaag blaren zou lopen. Niet dat ik snel blaren loop maar toch….Na het douchen duik ik in de kledingkast en kan niet direct besluiten…lang of kort..ik check nog even het weerbericht en ga dus voor een korte broek. Als ik even later mijn wandelsokken en schoenen aan heb is de angst voor mijn ballen duidelijk ongegrond en ga ik op weg naar ons clubje “de Bossche vierdaagse” voor de “Stan Meeuwsentocht 2012″. We worden hartelijk ontvangen door de dames die straks ook de verzorging tijdens de vierdaagse op zich nemen en we kunnen direct inschrijven. Ook Rian en Willy komen het startlokaal binnen en wij besluiten nog even een kopje koffie te nemen. Als de regen minderd besluiten wandelmaat en ondergetekende op te stappen en voor we het weten stappen onze stapschoenen Pettelaarpark uit. Al meteen wordt duidelijk dat er is gekozen voor een nieuwe route en we wandelen al direct over een breed bospad met super uitzichten.
Doorkijkje
Via Oud Herlaer en Haanwijk worden onze stapschoenen richting Het Volmeer gedirigeerd en nog steeds is het uitzicht prima. Het weer is nog uitstekend als we de eerste rust na twaalf komma negen kilometer links laten liggen, Het veranderd echter als wij via De Waaistap richting de Dommel gaan. We hebben de Dommel net achter ons gelaten als de weergoden een douche voor ons in petto hebben. Het aandoen van de poncho hebben we zo lang mogelijk uitgesteld maar uiteindelijk kunnen ook wij daar niet aan ontkomen. In stilte vervolgen wij onze weg en worden we over graspaden gestuurt en ja hoor, onze stapschoenen kunnen al dit watergeweld niet verwerken en dus lopen wij nu echt op water. Als we op OLAT wijze door een weiland worden gestuurd kijken de huidige bewoners ons eerst verbaasd aan om vervolgens het hazepad te kiezen.
Cows in the rain….
Na nog meer nat gras gaan we richting Vossenholen om voor de tweede maal bij de Schuif uit te komen, deze keer na vijfentwintig komma twee kilometer. Ook nu laten we de rust links liggen en vervolgen onze weg en al snel worden we weer gescheiden van de dertig kilometer wandelaars en even later wordt ook duidelijk waarom….
Ja, wandelmaat hier moeten we door…..
Als we de Broekstraat op stappen klotsen onze schoenen aan alle kanten en zijn onze benen bewerkt door de vele brandnetels onderweg. Ondanks het vele water in onze stapschoenen hebben zowel wandelmaat als el caminante geen last van hun onderdanen en kunnen we vrolijk verder Wel heeft el caminante een pijntje in de knie en probeert hierop niet anders te gaan lopen. Via de Kalversteeg, de Ruwenberg en de Mudakkersdijk komen we bij de laatste rust “Aspergeboerderij Terstege”en deze kunne we niet links laten liggen. We besluiten voor een colaatje en droge sokken alvorens wij de laatste vier komma acht kilometer gaan bedwingen. De pijn in de knie wordt niet minder en heeft duidelijk invloed op ons tempo, maar uiteindelijk na effectief vijf en een half uur hebben Ruud’s Brabantse kanonnen deze mooie tocht tot een goed einde gebracht. Kan niets anders zeggen van onze eigen club dat het een mooie tocht was, goed gepijld en dat de Palm perfect van temperatuur was. CU
Nijmegen 19-05-2012
Vrijdag bel ik wandelmaat, wat gaan we morgen doen? Zondag is namelijk de Stan Meeuwsen tocht in ‘s-Hertogenbosch en vorig jaar hadden we op zaterdag de Falcon walk en die was redelijk pittig. Fanatiek als altijd is zijn voorstel, Nijmegen, oké zien we elkaar daar. De Streek2daagse, voorheen NimWa tocht, heb ik al eerder gelopen maar ik kan me niet direct details herinneren. Als we goed en wel in het clubhuis Brakkenstein zijn komt ook Willy binnen, zonder Rian, we nemen nog even de Kastelentocht van Wijchen door. De beker thee is in Brakkenstein in ieder geval van een beter prijsniveau en Willy geniet daar duidelijk van. Als we even later in de rij staan voor de routebeschrijving komt Ruud Horst binnen en eindelijk kunnen we dan ook kennismaken met elkaar. Als wij een routebeschrijving hebben kunnen bemachtigen gaan onze stapschoenen achter Willy aan. Aangezien wandelmaat en ondergetekende aanhanger van de langzame start zijn geworden, volgen wij Willy op gepaste afstand en laten ons niet verleiden tot een versnelling. In park Brakkenstein moet Willy dan toch een foto van ons trekken en we vervolgen gedrieen de route.
Na ruim negen en een halve kilometer is de eerste rust, Willy maakt hier gebruik van en wij gaan door…zien elkaar straks misschien nog. Even later lopen wandelmaat en ondergetekende over een smal pad tussen de weilanden door. Plots dreigt het noodlot toe te slaan, ik stap in een kuil of gleuf, zwik om en kom ten val. Gelukkig ben ik goed getraind en buiten mijn gekrenkte trots is er niets aan de hand. Als we even later het Canadese kerkhof passeren vindt wandelmaat het passend om de gevallenen op geheel eigen wijze te eren, leuk gebaar joh. De volgende rust slaan we ook over en we stappen naar het Duitse gedeelte van de tocht. Hier krijgen we een stelletje in ons vizier die hier onmogelijk kunnen zijn, het blijkt dat zij al om half zeven zijn gestart terwijl de routebeschrijvingen pas tegen zeven uur zijn uitgedeeld..rara hoe kan dat…Terwijl wij hun inhalen zien we in de verte de vierdaagse vlag van Ben wapperen. Ben is van de organisatie en is vandaag voorloper, helaas Ben als het aan ons ligt niet lang meer….
Ben, we komen er aan…..
De rust op ruim vierentwintig kilometer gaan we ook voorbij en via de Zevendalseweg, waar de dertig kilometer ons weer verlaat, gaan onze stapschoenen richting de Mookerheide. De vergezichten maken de voor ondergetekende zware beklimmingen meer dan de moeite waard. Of dat het de temperatuur is of stijgingspercentages weet ik niet maar mijn onderdanen wilden niet wat de rest wel wilde, omhoog. Ik ben dan ook blij als na bijna eenendertig kilometer de Poort van Limburg zich aandient en wij nemen deze welverdiende rust. Ook voorloper Ben komt hier rusten en dat is het laatste wat we van hem vandaag gezien hebben. De organisatie heeft voor ons nog de Heumenseschans en de Mookseschans in petto en dus weer klimmen en dalen.
Klimmen…
Ook hier wordt ik op dit moment niet gelukkig van maar met aanmoediging van wandelmaat bereiken we ook nu weer de top. De WIOS ’81 wagenrust benutten we ook en zo zijn we klaar voor de laatste vier kilometer. Na zes uur stappen kunnen de oud bruin en Palm ontkurkt worden, ze zijn verdiend….Willy komt even later ook binnen en we begrijpen niet dat hij ons niet in het zicht heeft gekregen. Al met al een hele mooie tocht, perfect gepijld en de organisatie heeft ook perfect weer geregeld….of was dat Ben???
Wijchen 17-05-2012
Hemelvaartdag, de hele natie ligt nog op een oor en wij zijn onderweg naar Wijchen. De kastelenwandeltocht loop ik al zo’n vier jaar op deze nationale feestdag. De route is geen verassing maar voldoet perfect aan de bescheiden wensen van el caminante. Als ik om vijf over zes wandelmaat bel, hoor ik @#$%^&** aan de andere kant, sorry wandelmaat dat ik er al ben, maar WAAR BEN JIJ?? Als we even later de zaal van Sterrenbosch binnen lopen zijn de leden van WSV De Posthoorn nog druk bezig zich te installeren. Als ik terug kom van een sanitair intermezzo, zijn Rian en Willy aangeschoven. Willy is omgetoverd tot het rode gevaar zoals wij hem kenden en..in korte broek..stoer! Iets over half zeven kunnen we inschrijven en direct vertrekken. We laten Rian en Willy, met zijn veel te dure bak thee, achter. Onze stapschoenen stappen via de kasteellaan richting markt om vervolgens langs de (vis)vijver op te stomen naar de maasbandijk. Als we op de Ravensteinseweg even twijfelen roept een wandelaar achter ons dat we ons in hadden moeten schrijven dan hadden we een routebeschrijving gehad….sorry hoogst irritante wandelaar…wij lopen nooit zwart..maar een extra pijl had hier niet misstaan. Als ons irritatie-niveau weer gedaald is geven we onze stapschoenen weer de sporen en lost de irritante wandelaar op en blijft er alleen een irritante lucht achter….Na vijf komma acht kilometer is de eerste WIOS wagenrust, te vroeg dus deze laten we links liggen. We gaan langs het gemaal Citters I de Liendensedijk op en weer af richting de uiterwaarden om uiteindelijk in Batenburg te geraken.
Windmolen in het geel….
Vanaf het fietspad Ossewaard stappen we de Molendijk op en direct ontwaren we het eerste kasteel op de route Kasteel Batenburg.. althans ruine Batenburg. De rust op elf komma twee kilometer laten we rechts liggen en stappen de ringdijk op.
Ruine Batenburg…
De zon begint nu echt serieus zijn best te doen en al snel lopen wij in korte mouwen via de ringdijk naar de Hoefweg. Het is wel even wennen voor ondergetekende, tot nu toe heb ik altijd de veertig kilometerroute gelopen en vandaag lopen we de dertig kilometer. Niets mis mee maar ik merk dat de herkenningspunten niet direct meer herkenningspunten zijn. Als we afbuigen naar de Hoekgraaf komen een drietal wandelaars ons tegemoet, dit moeten veertig kilometer lopers zijn..maar dat klopt niet…ze lopen niet harder dan wij en wij waren de eerste die vanuit de Sterrenbosch waren gestart. Zijn dit voorlopers of…zwartlopers? We weten het niet en lopen door richting Hernen, beter nog Kasteel Hernen. Voordat we bij het kasteel zijn krijgen we een bekende loper in zicht en ook die kan nog niet hier zijn?? Als we hem passeren en vragen hoelaat hij gestart is krijgen we “op tijd” als antwoord, dus meneer is een ZWARTLOPER! Als wandelmaat en ondergetekende ergens een hekel aan hebben is het wel aan zwartlopers. Al die wandelverenigingen die dankzij een handje vol vrijwilligers voor ons wandelaars de mooiste routes proberen samen te stellen en te bepijlen worden benadeeld door dit soort profiteurs. Als je geen twee euro wilt betalen voor een perfect uitgezette wandeltocht met om de acht kilometer een mogelijkheid om te rusten en te fourageren, ga dan dammen. Afijn deze wandelaar hebben wij bewust de hakken van onze stapschoenen laten zien en het snot voor zijn ogen gelopen! Als we achterloos de achterloseweg door stappen om vervolgens het Hazepad te kiezen zitten we al op zevenentwintig kilometer en lopen we Wijchen weer binnen. Langs het spoor maakt wandelmaat nog een opmerking over een hond die het moeilijk heeft waarop het baasje gevat reageert “jullie zo te zien niet” leuk… Na vier uur en vijf minuten stappen we Sterrenbosch weer binnen en zijn tevreden over deze wandeling. Mooi weer, mooie tocht enuhh volgend jaar weer.
Eindhoven – Luyksgestel 13-05-2012
Voor straf heb ik de wekker vanmorgen geen kans gegeven om mij wakker te maken ik heb hem bruut eerder uitgezet. Vandaag een kort tripje naar het startlokaal, Centraal Station Eindhoven. Daar aangekomen vind ik het toch een beetje vreemd…. Naar het station gaan om vervolgens te gaan wandelen? De Ns geeft het voorbeeld door zelfs wandelingen uit te geven maar is dat wel slim? Als iedereen gaat wandelen krijg je de trein natuurlijk nooit vol…Maar goed voorbeeld doet goed volgen en de Grenslopers hebben dit idee van de NS geadopteerd en dus in plaats van naar de treinen nemen we afscheid van het station en gaan onze stapschoenen richting de mooie plekjes van Eindhoven. Al snel lopen we langs de Dommel en doorkruisen diverse plantsoenen en parken om uiteindelijk langs het prehistorisch dorp te stappen. We stappen de watermolen voorbij en gaan richting High Tech Campus met de Dommel steeds aan onze zijde.
Van Gogh in actie bij de watermolen….
Na bijna negen kilometer stappen zijn we bij de eerste rust… en ik moet zeggen perfect geregeld. Er was van alles en de dames waren meer dan vriendelijk. Dus hebben wandelmaat en ondergetekende het er even van genomen. We lopen door en bevinden ons onder de rondwegen van Eindhoven, gelukkig is het niet echt druk en is het geluid minder overweldigend.
Weg van de snelweg…
Via het Witven stappen we het Dommeldal in. Het Dommeldal is het gebied van de Alcedo atthis die we helaas niet gezien of gehoord hebben. De route wordt vervolgd door een (OLAT waardig) weiland, met koeien, om vervolgens bij de Vlasroot vennen uit te komen.
De Iris pseudacorus bijna in bloei….
De rust bij de Volmolen, Waalre, op circa achtien kilometer houden we voor lief en gaan stilletjes over de camping richting Riethoven. Of dat ze van God zijn zou ik niet weten maar AKKERS hebben ze hier voldoende, links, rechts, voor en achter ons. We passeren ze links, rechts, zien ze voor ons en laten ze achter ons. De zon speelt met ons en elke bomenrij die ons schaduw geeft wordt benut. Na ruim vierentwintig kilometer stuiten wij in het plaatsje Riethoven op de KADI wagen van de wandelclub. Ook hier is iedereen vriendlijk en kunnen we nemen wat we willen, dus ook hier maken wij graag een stap op de plaats. We vervolgen onze weg, ja hoor, langs akkers maar ook bossen en een heel lang fietspad waar enkele dames onze loopstijl probeert te imiteren. Als wij ze later bij de rust in Bergeijk, ruim tweeendertig kilometer, hierover aanspreken zijn ze ervan overtuigd dat het wel helpt maar dat ze nog even moeten oefenen. De laatste zes kilometer gaat ook voornamelijk over bospaadjes maar al snel krijgen we weer harde ondergrond en trekken we nog even een eindspurt om uiteindelijk effectief in vijf uur en twintig minuten ons af te kunnen melden in Luyksgestel.
Blij hier te zijn….
Al met al een super goede wandeltocht. Goed gepijld, goed verzorgd, mooie route en nu eens niet van A naar A maar van E naar L…en nu maar wachten op de bus.
Beek-Ubbergen 12-05-2012
Als de wekker mij ruw wakker maakt schiet de gemaakte afspraak met wandelmaat door mijn hoofd. Vandaag gaan we de Kalorama wandeltocht in Beek-Ubbergen lopen. Vorig jaar liep ik de Zevenheuvelentocht en hoorde andere wandelaars over de Kalorama praten en ik weet eigenlijk niet meer waarom ik hem toen niet gelopen heb. Dit jaar wordt anders en…ik heb er zin in. Onderweg schijnt de zon in mijn ogen en ik weet het nu al el caminante krijgt een prima dag. In het startlokaal is het al gezellig en wandelmaat vraagt zich af of hij een poncho nodig heeft…wandelmaat…el caminante is erbij…dus goed weer! Als ik uiteindelijk de slag om de vlag van Ben heb gewonnen kunnen we inschrijven en mogen onze stapschoenen om tien voor acht naar buiten. Omdat wandelmaat niet helemaal in orde is spreken we af langzaam te starten. De route leidt ons naar de Ooijpolder en weldra zien we bekende landmarks zoals de st. Joriskapel. We lopen door de mooie kant van de Ooijpolder en scenerie is prachtig en de wegen des el caminante, ook de veertig kilometer lus is super.
Doorkijkje met op de voorgrond de Ranunculus acris…
Vanuit de Ooijpolder lopen we ongemerkt Duitsland binnen via het plaatsje Zyfflich en wel via de Pilgerweg en ook hier wijst de schelp ons de juiste weg. Als de donkere wolken zich boven ons samenpakken zie ik de haan op de Duitse kerktoren schitteren in de zon en even later dwingt de zon wandelmaat om zijn zonnenbril op te zetten…of is dit image?? Vanuit Zyfflich nemen we een Duitse provinciale weg naar Kranenburg om vervolgens tegendraads de pilgerweg naar Wyler te nemen.
Teken aan de paal….
Vanuit Wyler gaan we richting de Duivelsberg en lopen we tussen de landerijen door waar de Crataegus laevigata een heerlijke geur verspreid. Ik meen een Vanellus vanellus te horen maar het kan ook een Podiceps cristatus zijn, als leek verward ik deze twee nog wel eens.
Ook de Duitsers zijn dol op “Brassica napus” zij noemen het Rapssamen……
Als we even later de Duivelsberg bestijgen aan de gemakkelijke kant besluiten we niet te stoppen voor pannekoek maar door te lopen. We gaan de zware kant naar beneden en omhoog en naar beneden en omhoog en wandelmaat is duidelijk in zijn nopjes, hij spurt de heuvels op. Als we later Beek binnen lopen worden onze stapschoenen naar Kalorama gedirigeert waar we besluiten rust te nemen. Na de rust krijgen we direct een klim voor de kiezen waar el caminante even in de problemen lijkt te komen of waren het die leuke dames ….Na nog wat klimmen en dalen bereiken we de provinciale weg naar Beek en weten we dat het eindpunt in zicht is. In het startlokaal blijkt dat we deze veertig kilometer in vijfeneenhalf uur hebben gelopen….Uhhh rustig?? Gezellig keuvelen met de leuke dames is er niet bij…Ben verrast ons driemaal op het zelfde verhaal.. wandelmaat ..let’s go home! De Kalorama wandeltocht wordt een van onze klassiekers..dus tot volgend jaar.
Boven-Leeuwen 29-04-2012
Dit weekend lopen we alleen vandaag. Het wordt een korte tocht omdat wandelmaat nog verplichtingen heeft aan zijn loonbetaler. De keuze is gevallen op de Leeuwenmars in Boven-Leeuwen of Boven-eind zoals het door de lokale bevolking liefkozend wordt genoemd. De Leewenmars is niet echt spectaculair maar wel lekker om op de verhard wegen snelheid te maken en daar houdt el caminante van. Als wandelmaat tegen zeven uur aankomt heeft hij als verrassing wandelbroer bij hem. Wandelbroer gaat voor de twintig kilometer en wandelmaat en ondergetekende gaan vandaag voor de dertig kilometer. Het startbureau is nog niet open en Gerda (loopster uit een ver verleden) maakt gebruik van de wachttijd om te achterhalen hoeveel wij sneller waren dan zij tijdens de Rode Kruis Bloesemtocht. Als de deur open gaat kunnen we direct inschrijven en vertrekken, goed geregeld door de Vrolijke Tippelaars. Als onze stapschoenen richting de Waalbandijk stappen krijgen we al direct een splitsing..ja,hoor..wandelbroer gaat zijn eigen weg en wij gaan de dijk op.
Uitzicht vanaf de Waalbandijk…
Al snel voeren we ons tempo op en komen we in een goed cadans, komt dit door wandelmaat zijn nieuwe supersnelle Asics(?). Bij een volgende oprit naar de dijk komt wandelbroer weer in beeld en ook weer uit beeld. Even later buigen wij af en stomen af op de eerste rust welke we links laten liggen. We lopen langs uitgestrekte landerijen richting Horssen en hier en daar ontwaar ik de zeer zeldzame “Cardamine pratensis”. Het wordt ook tijd dat deze plant zich wat meer laat zien, het is tenslotte zo weer Pinksteren. Als we langs een grote akker met “Brassica napus” lopen kan wandelmaat zich niet inhouden en rent zo het veld in….
Wandelmaat tussen de Brassica napus…
De rust in Horssen, op achtien en een halve kilometer, laten we wederom links liggen en wij spoeden ons naar Druten. Na Heen en Weer, Hier en Daar en Weer en Wind bereiken we het centrum van Druten om jawel….de Waalbandijk op te gaan. Op de dijk gaan onze stapschoenen weer in een hoog tempo en de vijfentwintig kilometer lopers die we tegenkomen kijken naar ons met waarschijnlijk gemengde gevoelens, zo kijken wij ook naar hen… Zelfs met deze hoge snelheid vergeten wij onze omgeving niet en de “Ranunculus acris” trekt dan ook regelmatig mijn aandacht. De tere “Bellis perennis” brengt een glimlach op mijn gezicht. Als we van de dijk afdraaien richting Boven-eind zie ik nog enkele “Taraxacum officinale” in de berm en bedenk me hoeveel er zo onderweg te zien is en dan heb ik het alleen nog maar over de planten…. Als we de Molenstraat inlopen staat wandelbroer onze intocht op de gevoelige plaat vast te leggen en geeft mijn horloge aan dat we deze dertig kilometer in drie uur en drieenvijftig minuten gelopen hebben.
Drimmelen 22-04-2012
Je zou verwachten dat na een tocht van veertig kilometer Klaas Vaak wat guller zou zijn met zijn slaapzand…niets is minder waar. Als de wekker zich weer om half vijf meld heeft mijn biologische klok mij al uren eerder wakker gemaakt…of was er iets anders. Eenmaal op gestaan hoor ik een van de buurvrouwen, ze klinkt klaarwakker…En als ze langzaam naar haar hoogtepunt gaat trek ik zachtjes de deur dicht om hun plezier niet te verstoren en ga op weg naar Drimmelen. Eenmaal in Drimmelen kunnen we ons direct aanmelden en vertrekken naar de boot van rondvaartbedrijf Zilvermeeuw die al ligt te wachten.
De Zilvermeeuw 2, met op de achtergrond de Amer centrale…
Dit jaar is er een nieuwe wandelroute en we varen naar de “Hollandse Biesbosch” ook wel de “Dortse Biesbosch” genoemd en uit eigen ervaring weet ik dat de Dortse zijde hele mooie kanten heeft. De Zilvermeeuw twee is afgeladen vol en de stemming aan ons tafeltje is gelaten en op wat telefoonnurds na is het gewoon stil. Als wandelmaat voorstelt om naar buiten te gaan dan lijkt ook mij dat een goed idee! Eenmaal op de voorplecht draait de boot en komen we vol in de wind…die was dus gewoon koud…en dat op je vrije dag. De boot gaat naar de walkant en daar staat al iemand om te helpen bij het afmeren op deze geïmproviseerde aanlegplaats.
Zo maak je een nieuwe aanlegplaats…
We worden over een dijk langs de Merwede gestuurd en de kou is snel vergeten als we hele mooie vergezichten voor geschoteld krijgen. We worden verrast door een regen van zonnestralen, het wordt dus een superdag.
God’s zon over God’s water…
De eerste lus voor de tweeentwintig en vijfendertig kilometer gaat via “Polder Tongplaat”en het pavilioen “de Viersprong” en wandelmaat en ik nemen rustig de tijd om op te warmen. Een wandelaar gaat er vanaf de start als een speer vandoor en even later worden we zelf door een echtpaar en een andere snelstarter ingehaald. Na een Gieleke stelt wandelmaat voor om te versnellen, nee wandelmaat nog even niet…even later gaan we op jacht. Het echtpaar sneuvelt als eerste en de tweede snelstarter komt zienderogen dichterbij. Als we hem terug roepen, pijl gemist, lopen wij door het prachtige Floris de vijfde pad op.
De Merwede bleef aan onze zijde….
Het pad had meer dan een verrassing, de paden waren glibberig en op een enkele plaats moesten we onze schoenen testen op waterdichtheid. Zou iemand van de stichting OLAT kennen?? Al snel laten wij de snelstarter achter ons en gaan full speed naar de veerboot. De veerboot meert net af en we hebben nog tijd voor wat proviand en dan snel de boot op. Tot onze verrassing is de eerste snelstarter ook nog hier, bad timing, en al snel zitten we met zes wandelaars in het zelfde schuitje. De veerboot brengt ons naar de “Brabantse Biesbosch”en ook dat is bekend gebied. Bij het verlaten van de veerboot proberen enkele wandelaars aan te haken maar de eerste snelstarter is echt snel en wij lopen als twee en drie. Via de Witboomkil komen we bij het gemaal “Boomgat” , de rangorde is ondertussen bepaald en wij worden alleen nog ingelopen door Ad die we kennen van de vorige editie. Hij legt uit dat we nu de route van de vorige editie andersom lopen. Nu volgen er kilometers van asfalt en wandelmaat en ondergetekende komen in cadans en het enige wat je hoort is stap, stap, stap,stap…vogels fluiten.. je eigen ademhaling en ja..soms je eigen gedachten. De kilometers vliegen onder onze stapschoenen door en langzaam winnen we terrein op onze voorlopers. We zien Ad versnellen en even later halen wij Marcel (de eerste snelstarter) in en laten hem verbaasd achter. Als we bijna bij het eindpunt zijn zien we nogal wat poncho’s en regenjassen, navraag leert ons dat de anderen hagel en flinke regen hebben gehad, euhh en wij…niets, een paar spetters. Dat dit niet aan de weergoden ligt maar aan el caminante moge duidelijk zijn, el caminante heeft een goede relatie met de heilige Jacobus en dat betaalt zich terug. Als we de Zilvermeeuw twee in het zicht krijgen worden we toch nog verrast door een fikse bui, jammer weergod te laat…zie ginds komt de rondvaartboot. Na vier uur en vijfenveertig minuten stappen onze stapschoenen op de glibberige loopplank en gaan wij naar de verdiende beloning..nee, geen Belgische knol maar een eenvoudig maar zeer smaakvol Jupiler pilsje. Ook deze keer een mooie wandeling, goed georganiseerd en nog mooiere paden en wegen. Oja, Sint Jacobus bedankt voor het prima wandelweer, See You.
Weer terug in Drimmelen…..
Geldermalsen 21-04-2012
Ik kijk op mijn wekker het is net na twee uur in de ochtend. Ik wordt wakker van de geluiden die langzaam mijn slaapkamer vullen. Komen ze van buiten, zijn het buren die op dit tijdstip hun hoogtepunt in hun activiteiten beleven of zit het gewoon in mijn kop. Slapen gaat niet meer en ik ga mijn eerste bloesemtocht in gedachten nog eens door. Vorig jaar heb ik in Geldermalsen ook de veertig kilometer gelopen en liep wandelmaat met zijn broer de vijfentwintig kilometer, het weer was goed en ik liep de veertig kilometer toen in zes uur. Plots laat mijn wekker weten dat het half vijf is en ik stap uit bed om te beginnen met mijn ochtend ritueel. Als de kater aangeeft dat hij een frisse neus wil halen barst er een redelijk hevige regenbui los en ben ik bang dat wandelmaat gelijk krijgt met betrekking tot het weer. Tijdens de reis naar Geldermalsen neemt de regen minder heftige vormen aan en eenmaal aangekomen bij de Koninklijke Fruitmasters houden de wolken de nattigheid keurig binnen de grenzen van de wolk. Als ik de hal binnen loop zie ik wandelmaat en wandelbroer al aan tafel zitten en wordt er vandaag niet gebeld. Na een goede beker koffie ziet wandelmaat een paar oude bekenden. Hannie en Peter komen binnen gelopen en schuiven aan. Gesprekstof genoeg en al snel staat de klok op kwart voor zeven en gaan wij naar de start.
Onder een dreigende hemel wachten op het startsein…
En dan..starten…aangezien ik langzamer wil opstarten liepen we gezellig een stuk met wandelbroer op en als wandelmaat een Gieleke heeft gedaan, houdt hij het niet meer en geven wij onze stapschoenen de sporen. Bye, bye wandelbroer tot straks…met ons versnellen enkele andere wandelaars en stomen wij op naar de ruimte. Het Rode Kruis heeft zoals gewoonlijk alles goed geregeld, draaiende molens, pontons, en bloesem, niet zoveel als vorig jaar maar….
Goed geregeld alhoewel ik het plaatje zelf moest schieten…
Als we de molen voorbij zijn ziet wandelmaat een loopster uit een ver verleden. We hadden het net nog over haar….Gerda! Als we plots links en rechts naast haar opduiken resulteert dat in vriendschappelijke klappen op onze rug. We moeten dan even navragen waar zij al die tijd gelopen heeft…Gerda weet dat wij ons tempo moeilijk aanpassen en al snel is Gerda nog enkel onderwerp van gesprek. Als we even later wandelbroer achteroplopen blijkt dat hij een goed tempo aanhoud en gaan wij weer snel verder. Doordat wij aan een inhaalrace bezig zijn moeten ook Hannie en Peter het ontgelden, zij rust wij door. De weergoden doen van zich spreken en na wat plaagstootjes komt er een serieus ponchomoment. Maar meteen daarna schijnt de zon weer over god’s boomgaarden. Het laatste stuk doen we ons best om voor de muziek uit te gaan en na vijf uur en vijfendertig minuten stappen, stappen wij de hal van de koninklijke Fruitmasters weer binnen. Na het speldje, de stempel in ons wandelboekje staat daar wandelbroer..met geschenken..thnx wandelbroer. Als even later Hannie en Peter zich bij ons aansluiten voor een pilsje dan is ook dit weer een geslaagde dag en een mooie wandeling.
Tja, vandaag ECHT alleen in de wei…..
Megen 15-04-2012
Vandaag reizen we af naar Megen voor de jaarlijkse Kloosterwandeltocht, georganiseerd door de buurtvereniging “De Keienkletsers”. Deze wandeltocht heb ik al meerdere keren gelopen en is qua ondergrond passend bij de wensen van el caminante, asfalt dus! Half acht staan onze stapschoenen buiten het startlokaal en zetten zij de eerste stappen in de koude maar droge buitenlucht.
Doorkijkje…
Omdat ik de laatste wandelingen al snel last kreeg van mijn scheenbenen spreek ik dit keer af met wandelmaat om rustig te starten. Op advies van Willy, Wilma en Jan…dus laten we het maar eens proberen. Als we op de Sluisstraat lopen ontbreekt er een pijl en dan is het maar goed dat je een parcours al eerder hebt gelopen. Na ongeveer elf kilometer is de eerste rust, maar die laten we rechts liggen. De dames die alles aan het opbouwen zijn roepen ons nog maar…sorry…..wij gaan door. Ik besef dat ik tot nu toe geen last heb of heb gehad van mijn scheenbenen en dat we aardig op snelheid zijn.
Wie is hier nu het zwarte schaap….
Bij de tweede rust zitten we op twintig kilometer en besluiten we te stoppen voor koffie, niet zo’n goede keuze…die koffie…! De laatste vijf kilometer zetten we er flink de sloffen in. Onze stapschoenen brengen ons na een kleine drie uur en twintig minuten weer over de drempel van het startlokaal en ontvangen we een stempel in ons wandelboekje. De tocht is niet spectaculair maar zeker prettig om op snelheid te lopen. De omgeving en uitzichten zijn soms zeker mooi en afwisselend te noemen. Voor mij was het zeker een goede testcase en ik heb sinds lang pijnloos gelopen….en dat is ook wat waard….
Deze keer echt alleen in de wei….
Asten 09-04-2012
Tweede paasdag, mijn telefoon gaat…WAAR BEN JE?… Jack …het is 06:38 en ik ben nog thuis en nee ik ga mij niet haasten. Als ik even later in Asten arriveer staat wandelmaat dus al te wachten en dat was niet het enige wat mij te wachten staat,,,Rian en Willy zijn er al en…de stemming zit er al meteen in. Joop is zoals altijd blij ons weer te zien en grapt nog wat over het OLAT lidmaatschap. Als Rian dansjes begint te maken wordt het tijd om aan Joop te vragen of we op pad mogen, niet vanwege de danspasjes van Rian maar wij zijn hier om te wandelen dus geen dansschoenen maar stapschoenen. Onze stapschoenen voelen als eerste de regendruppels en als we de markt over zijn besluit ik mijn poncho aan te doen. Vandaag heb ik meer last van mijn scheenbeen en mijn enkels en probeer het tempo wat te drukken. Wandelmaat heeft er flink de pas in en we halen al snel mijn schaduw in. Dit is dus een verkeerde move, nu loopt hij dus weer in mijn dode hoek en is het niet alleen mijn ongemak, maar ook mijn schaduw die mij parten speelt en dan bedoel ik dat het mij energie kost. Als wandelmaat naast me komt lopen geef ik aan dat het niet echt wil vlotten en overtuig hem van het feit dat hij beter zijn eigen tocht kan lopen. Wandelmaat loopt door voor de veertig kilometer en ik stel mij in op een twintiger. Bij de brug ontstaat verwarring, twee pijlen een zegt brug over maar wat doet die andere daar…een achteropkomende wandelaar weet dat die ene pijl voor de terugweg is, dus over de brug. OLAT zou OLAT niet zijn als we vervolgens niet langs de Aa gestuurd worden en dan bedoel ik echt er langs..er was geen pad..nu wel! Mijn schaduw loopt voor mij en daarvoor…geen wandelmaat, als ik op een vlak stuk ben pak ik mijn telefoon en zie dat hij mij gebeld heeft…hey Jack waar ben je…bij nr. 159…ben je dan niet over de brug gegaan… Blijken Jos en Jack een verkeerde afslag te hebben genomen. Ik geef aan dat ik wel kijk wat ik ga lopen maar dat het al wat beter gaat en Jack en Jos besluiten om te keren en alsnog de juiste route te gaan lopen…ze gaan proberen op mij in te lopen…oké.
Ook OLAT….
Olat weet niet alleen mooie plekjes te vinden maar ook moeilijk doorgaanbare en die waren er toch wel enkele op deze tocht. De splitsing met de twintig kilometer is voorbij en ik besluit de keuze nogmaals te maken bij de splitsing met de dertig kilometer. Voor mij lopen twee andere wandelaars, een mij onbekende en natuurlijk mijn schaduw. Ik merk dat ik langzaam aan inloop op mijn schaduw en als de lus voor de veertig kilometer komt dan heb ik geen keuze meer en ga volluit. De pijntjes zijn nog wel aanwezig maar ach…mooie omgeving, goed weer en iemand voor mij om te pakken. Wandelmaat belt, wat ik ga doen…ik zit nu op de lus voor veertig dus…oké wij komen er aan..!
~Leuk zo’n grenspaal maar daarna kilometers zandpad…
Mijn schaduw en ik wisselen regelmatig van positie ten opzichte van elkaar en als we bij de caferust zijn dan lig ik voorop en besluit mijn eerste rust te nemen. Mijn twee voorgangers gaan door. Ik bestel een aspergesoepje en bel wandelmaat. Wandelmaat en Jos zijn bij nr 122 en ik zit op 143. Als ik mijn soepje heb verorbert houden mijn stapschoenen het niet meer uit en gaan we weer op pad. De laatste kilometers, hé hier is de brug weer en oké harde weg, lets go. De laatste kilometers vliegen onder mijn stapschoenen door en maak ik nog even gebruik van de laatste wagenrust om vervolgens op te stomen naar de Markt in Asten. Als ik binnen kom in de zaal kijkt Joop mij vreemd aan..zijn jullie al weer terug…nee Joop ik ben terug Jack is nog onderweg. Ik bel Wandelmaat en geef hem aan dat ik binnen ben en dat ik zijn extra kilometers ga berekenen. Plots zijn Jack en Jos ook binnen en heb ik berekend dat zij ongeveer een kleine zes kilometer extra gelopen hebben. Als ik een pilsje bestel hoor ik iemand roepen…het zijn Jan en Wilma..wij gaan graag bij hun zitten. Gezelligheid ten top, daar staan Wilma en Jan wel voor, helaas gaat wandelmaat wat eerder weg en kletsen wij nog even door. Als even later Rian en Willy binnenkomen heeft Willy het druk met Veghel wandelt maar hij heeft ook tijd voor goede raad voor mij.. en dan wordt het ook voor mij tijd om te genieten van tweede paasdag 2012 weer een dag van uitersten en….een mooie OLAT tocht. Deze achtendertig kilometer toch in effectief vijfeneenhalf uur afgelegd en dat voelt goed.
Deze keer niet alleen in de wei…
Dommelen 08-04-2012
Het is weer Pasen en dat betekent dat er twee wandeltochten georganiseerd worden dus vanmorgen naar de eerste in Dommelen waar Voetje voor Voetje hun Paastocht had voorbereid. De maan was nog niet verdwenen en gaf een mooie start aan van deze dag. De man met de gele jas, waarvan wij nog steeds de functie niet weten van de man bedoel ik niet de jas, was er ook weer vroeg. Even later kwamen ook Rian en Willy binnen en mochten we van Willy eindelijk ons aanmelden voor “Veghel Wandelt”. De clubleden van Voetje voor Voetje waren klaar met de voorbereidingen en wij in de startblokken om ons in te schrijven en direct op stap te gaan. Vanuit de Dommelstroom werden onze stapschoenen richting Waalre gedirigeerd over asfalt en goed begaanbare paden. Onderweg was een lid van de club de pijlen aan het controleren, vandalen hadden ze verplaatst, en hij plaatste nog aanvullende pijlen..prima gedaan. Voor we het wisten waren we al bij de eerste rust in de Loonderhoeve, deze lieten we rechts liggen en gingen door naar de eerste lus. Via de Vlindertuin Waalre stappen we het bos en vengebied van Waalre door met mooie sceneries.
Wij kunnen de zon wel in het water zien schijnen…
Ja het lentezonnetje doet van zich spreken en ook ik warm snel op. Wandelmaat en ondergetekende stappen op hoog tempo door en zijn dan ook al weer snel terug bij de rustplaats (Loonderhoeve). Nu is het tijd voor een colaatje en dan op naar de laatste grote lus. Deze lus bestaat uit zeer lange stukken. Wandelmaat en el caminante houden wel van lange stukken en dus stappen we lekker door. Uiteindelijk bereiken we het Rootvengebied en krijgen ook hier een prachtige vennenpanorama aangeboden. De paden die we lopen varieren van los zand tot fietspad en alles daar tussen maar ze vervelen niet echt en ondergetekende kan er vandaag goed mee overweg. 
Na een hele lange weg, waarop we links en rechts wandelaars voorbij zien gaan, komen we weer….inderdaad de rustplaats (Loonderhoeve) en wie zien we daar Wilma en Jan ook aan de soep en tijd om even bij te praten. De laatste kilometers naar Dommelen tracteren ons op allerlei soorten weiden, Ketelbuterwei, Haarsnijderswei, Hovenierswei en Glasblazerswei. We doorkruisen nog wat bosjes en zo krijg ik uiteindelijk na effectief vier uur en een kwartier stappen de deurknop van de Dommelstroom weer in mijn hand. Ook nu weer heb ik goed gewandeld bij de “Voetjes”. Morgen Asten waar OLAT ons weer gaat verrassen met Jopies, veel zand, smalle paden langs stroompjes en….weetje…ik zie het morgen wel!
Deurne 01-04-2012
Ook vandaag wekt de wekker mij om vijf uur. Gisteren nog de gedachte gehad om vandaag thuis te blijven, maar afspraak is afspraak en elke dag is anders… Ik kijk nog even op de site van AV-LGD en zie dat ze de route compleet hebben vernieuwd, de opmerking “hoofdzakelijk onverharde wegen” brengt mij enigzinds aan het twijfelen. Eenmaal in Deurne brengen Rian en Willy wat stemming in de brouwerij en gaan we geanimeerd richting de starttijd. Tien voor half acht zetten onze stapschoenen de eerste stappen richting springbak en worden we naar het Buntven gedirigeerd.
Adembenemende panorama´s bij het Buntven…
Na het Buntven stappen wij naar Recr. Plas Berkendonk waar we voor de eerste maal geconfronteerd worden met de wat mindere routeaanduiding. Snel gaan we richting Rijpelberg en komen aan bij de eerste rust de Rijpelaal, aangezien mijn ongemakken nog niet over zijn overweeg ik om bij deze splitsing terug te keren. Ik neem mij voor om te kijken wat de situatie bij de splitsing van de twintig kilometer zal zijn. Wij gaan een stuk langs de Bakelse Aa, gaan via de Heikantse Beemd naar het Muizenhol en het Mathijseind. Dan onstaat er wat verwarring, er is een splitsing maar het wordt niet als splitsing aangegeven…we besluiten door te lopen en we blijken de juiste keuze gemaakt te hebben als we de pijlen mogen geloven. Via Zand en Vlinkert komen we aan bij de golfbaan. Hier is mijn laatste mogelijkheid om terug te keren maar voor ik het weet zit ik al op de tweeenveertig kilometer lus en berust ik in mijn wandelaarslot. Na heel veel bos, de ijzeren emmer en de breuk in het landschap komen we bij de Natuurpoort Nederheide waar de cola eerst nog gebotteld moest worden alvorens zij hem serveerden..dus snel drinken en snel door.Als we drieentwintig komma zevenhonderdenvijftig kilometer onder onze stapschoenen door hebben laten gaan zijn wij weer bij de Gofbaan Stippelberg. Het stuk tot de volgende rust loopt er een andere wandelaar met ons mee en op een of andere manier heeft hij niet door dat ik al een schaduw heb. De enige manier om mijn schaduw voor me te krijgen is of te stoppen of de zon te draaien…het eerste was in mijn ogen de beste optie..en dus liep mijn schaduw voor mij..hehe. Na een colaatje bij de Bosparel en een rondje om de visvijver bereiken we de fietsbrug om weer naar de Rijpelberg in Helmond te stappen.
Ja wandelmaat, fijn op zo´n brug….
De laatste rust is bij Palingbedrijf de Rijpelaal waar Jack ons tracteert op een kopje palingsoep. Dit moet voldoende energie geven voor de laatste vijf kilometer. Onze stapschoenen brengen ons rechtstreeks naar de Bakelse Aa en na wat bospaden staan wij na zeseneenhalf uur weer bij Helicon opleidingen NHB te Deurne. Na aftrek van de pauzes hebben we deze tweeenveertig kilometer in ca zes uur gelopen..en ik wilde teruggaan…. AV-LGD bedankt voor deze mooie tocht en…misschien tot volgend jaar.
Drunen 31-03-2012
Vorige week niet gewandeld, privé omstandigheden en een bezoek aan de Pelgrimsmis in Roermond waren debet hieraan. Eerlijk gezegd had ik beide niet willen missen en dus staan er twee wandeltochten voor dit weekend gepland. Als de wekker afloopt voel ik me moe, komt het omdat de wekker mij verteld dat het pas vijf uur is of heeft de afgelopen week sporen getrokken in mijn energievoorraad. Als ik in de spiegel kijk zie ik rood doorlopen ogen, omdat ik mijn eigen ogen niet geloof controleer ik nogmaals mijn spiegelbeeld. Helaas als mijn spiegelbeeld daadwerkelijk een kopie is van mijn beeld dan heb ik dus rode ogen, zonder dat er geflitst is….ik weet niet wat er mis is, straks even aan wandelmaat vragen. Ruim voor de starttijd, was even vergeten dat Waalwijk dit organiseert, ben ik op de plaats van bestemming, zo ook wandelmaat. Bij binnenkomst zit er een, ik mag wel zeggen heeeeeeeeeeeel irritante wandelaar, die wij dan ook zo negeren dat het bijna pijn doet…sorry, maar dit heerschap vraagt daar echt om. Of het aan dit typetje ligt weet ik niet maar zowel wandelmaat als ondergetekende zijn even behoorlijke gapers en wij zouden niet misstaan als uithangbord bij een drogist. Broer en vriend André komt binnen en we hebben weer even andere praat en voor we het weten is de start een feit. Onze stapschoenen stappen de Molensteeg in en wij zien dat al vele wandelaars ons voor zijn gegaan, nou ja, dan maar tempo. Hier gaat het, wat mij betreft even mis, Wandelmaat kan direct versnellen, ondergetekende heeft bij de opstart last van zijn scheenbenen en de bovenkant van zijn enkels en ik kan je vertellen dat de eerste vijf kilometer geen pretje zijn….maar ja wij zijn bikkels en dus…. bereiken we al snel jawel…
Loonse en Drunense Duinen…nee niet weer….
De eerste rust hebben we rechts laten liggen en als we bij de Fellenoord boerderij aankomen nemen we even een short brake op achttien komma zes kilometer. De hele route is gepijld door de outskirts van de Loonse en Drunense duinen en dat betekent mooie scenerie en redelijke paden. Als we na vierentwintig kilometer de Tonny Goedhart pleisterplaats links laten liggen weten we nog niet dat de komende elf komma een kilometer veel paden met los zand gaat geven en dat ondergetekende daar merkt dat zijn energie voorraad niet voldoende is voor zo’n tocht.
Nee, wandelmaat vandaag niet door de zandbak maar erom heen…
Na vijfendertig komma een kilometer zijn wij weer terug bij de pleisterplaats en ik moet zeggen dat dit Waalwijkse clubje er iets knaps van heeft gemaakt en de sfeer is opperbest. Als we onze heuptassen weer omgespen zijn we klaar om de laatste vijf komma een kilometer terug naar De Westhoek te stappen. Gelukkig is allles verharde weg en dat doet el caminante goed en voor we het weten staat er een oud bruin en een Belgische knol op tafel. Ondanks de ongemakken en het lagere tempo in de lus moet ik zeggen dat het een super leuke tocht is met veel afwisseling enuhhh gelukkig niet DOOR de duinen…. Wat mijn rode ogen betreft, wandelmaat zegt dat het minder is…oké wat je niet ziet daar heb je ook geen last van…toch!
Middelrode 18-03-2012
Als de wekker om vier uur luid aangeeft dat de ingestelde tijd bereikt is weet hij niet dat ik al wakker ben en op hem lig te wachten. Tja tijd om op te staan, vandaag staat Middelrode op het programma een zestig kilometer tocht georganiseerd door OLAT. Als ik de woonkamer in stap staren twee grote katteogen mij aan en ze lijken te zeggen…hallo..ik ben hier het nachtdier..doe mij een plezier en ga naar je bed! Als hij merkt dat ik geenszins van plan ben iets anders te gaan doen dan ik van plan ben, probeert hij mij met kopjes en geluidjes te bewegen tot het openen van de buitendeur zodat ook hij een frisse neus kan gaan halen. Lijkt mij zeker geen slecht plan omdat ik schat dat we vandaag toch zeker tien uur over deze zestig kilometer gaan doen en dat betekent dat hij vandaag grotendeels binnen door zal brengen. Vandaag voelt el caminante zich goed, de verkoudheid geeft alleen veel snot maar ik voel me niet brak. Ik heb gisteren dan ook niet gelopen maar vandaag…mmja.. voel wat druk in de onderrug maar er is niets dat walkers little helper niet kan fiksen. Wel bekruipt mij het gevoel van…zestig kilometer.. is wel een eind en als het nou niet gaat?? Onderweg naar Middelrode speelt dit nog steeds door mijn hoofd en als ik een reclamebord voorbij zie flitsen met de tekst “zet gewoon de knop om” denk ik JA, no problem zestig kilometer daar gaan we voor! Als ik in Middelrode aankom is wandelmaat al present en wij zijn.. zoals normaal..te vroeg. De uitbater wordt door ons in zijn etablisement gesignaleerd en ook de voorzitter van OLAT, vriend Joop, arriveert en we mogen naar binnen. Op deze momenten mis ik de vriendelijkheid en gastvrijheid van Tilburg…maar appels en peren met elkaar vergelijken is niet eerlijk en ik zeg hardop dat ik dat niet doe!! Even later komen Rian en Willy binnen en Willy is niet helemaal zichzelf, hij begint over een ooievaar of zoiets, blijkbaar heb ik iets gemist, maar gelukkkig sust Rian alles en wordt het weer ouderwets gezellig. Iets voor zevenen mogen wij vertrekken en wij gaan mogelijk tien uur stappen. De eerste twintig kilometer zijn puur en alleen voor de zestig kilometer lopers en wij positioneren ons op plaats vier en vijf.
De eerste twintig kilometer gaf ook mooie plaatjes…
Het aanlopen gaat voor mij de laatste tijd niet zo super maar na een kilometertje of vier dan zijn de pijnen minder of weg en kunnen we…jazeker..in ons ritme/cadans komen en dan is er eigenllijk geen stoppen meer aan. De eerste twintig kilometer is alleen maar verhard en als ik zeg verhard dan is het verhard..thanks OLAT..dit is de ondergrond waar el caminante gelukkig van wordt. Na iets meer dan tweeeneenhalf uur komen we terug bij de Driezeeg en staan er negentien komma acht kilometer op de teller. Na een snel colaatje en een knuffel met Voorzitter Joop gaan we jacht maken op de veertig kilometer lopers die al om acht uur gestart zijn. Eerlijk is eerlijk, het totaal aan pijlnummers is nu 175 nummers, dus Joop, heeft goed naar el caminante geluisterd. Echter, dit heeft heel erg veel effect op de te lopen paden en aan sommige stukken lijkt geen eind te komen, Joop mogen we de volgende keer weer meer nummers en dus graag meer variatie, thanks.
Hier door heen zou te ver gaan maar toch….
Als we na zesendertigkilomer bij ‘t Maxend in Nistelrode aankomen gaat de soep en de cola er goed in en zijn we klaar om door te stomen. Ons tempo ligt voor ons gevoel goed en het inhalen van andere wandelaars bevestigd dat gevoel. De ondergrond is redelijk goed afgestemd op de wensen van wandelmaat en el caminante en wij houden ons tempo vast tot Loosbroek waar wij wederom gebruik maken van de caférust, welke ons bekend voorkomt van de Bernhezer tweedaagse, na een colaatje en wat prietpraat met de aanwezige wandelaarsters vervolgen wij onze weg. Ondertussen worden we ingehaald door een snelwandelaar en verschuiven wij van positie. Na nog een wagenrust, die overigens allemaal super verzorgd zijn, zetten wij koers naar het theater Kersouwe en kasteel Heeswijk. Het pad langs het stroompje bij het kasteel is wel leuk maar als we dan vervolgens langs een wetering naar Middelrode ploeteren dan herken ik weer een beetje van het oude OLAT.
Tja wandelmaat, soms moet je het tempo van een andere wandelaar volgen…
Na acht uur en vijfendertig minuten stappen (zonder pauzes) staan onze stapschoenen weer voor de voorzitter en hebben wij negenenvijftig duizend vijfhonderdzestig meter onder onze stapschoenen door laten gaan. Complimenten voor de goed uitgezette tocht, geen pijl ontbrak of was niet goed geplaatst, de vriendelijkheid van de vrijwilligers van OLAT, zowel bij het inschrijven als bij de wagenrust en het regelen van het fantastische weer. OLAT see you next time….count us in.
Terugkijkend bij een Belgische knol moet ik vaststellen dat de start pijnlijk was en dat dit na ca vier kilometer verdraagbaar tot over was. De rest van de eerste twintig kilometer goed op snelheid met wat ongemakjes links en rechts. De volgende twintig goed op snelheid maar de soep bij ‘t Maxend was een goede aanvulling op de energievoorraad. De laatste negentien goed op snelheid en nergens last van, althans.. enorme zin in de beloning…
Bij thuiskomst begint de kater weer druk geluid te maken…nee het is geen felicitatie…hij wil gewoon weer naar buiten.
Ooij 11-03-2012
De hele nacht zijn allerlei buurtgenoten bezig om weg te gaan of thuis te komen en wordt ik wakker bij elke scooter, fiets of conversatie die ik hoor. Uiteindelijk verlost de wekker mij uit mijn lijden en als ik om tien over vijf onder de douche sta denk ik kort aan de Poldermars van de Roodborstjes in Ooij. Ik loop deze mars al een aantal jaren en ook nu heb ik er zin in. Gisteren heb ik met wandelmaat afgesproken dat we deze dertiger met muziek gaan lopen, waarom..uhh.. het parcours is er uitermate voor geschikt en we moeten ons zelf ook hierin trainen voor de langere marsen. Lopen met muziek is voor mij een andere dimensie omdat de beat je ritme bepaalt en daarom is het ook belangrijk dat op elkaar af te stemmen als je niet alleen loopt. Eenmaal in het dorpshuis, De Sprong, gaan we eerst voor een kop koffie en schrijven ons dan snel in. De route is voor mij grotendeels bekend en elk jaar verbaasd de routebeschrijving mij, kan het nog korter? Als onze stapschoenen om even over zeven naar buiten willen komen Rian en Willy verbaasd binnen, gaan jullie al….ja, wandelmaat moet straks nog werken! Willy roept nog iets over een inschrijfformulier maar ik ben al aan het stappen…sorry Willy… We starten direct met muziek en het tempo ligt al meteen op aanvaardbaar niveau. Als we de Leuthsestraat inlopen verteld een passant dat er een lichaam gevonden is bij de dijk en dat je door de politie teruggestuurt wordt, dus als we daarheen moeten dan zijn we op de hoogte…oké thanks. Als we even later de hoek omgaan bij boerderij De Plak komen enkele “zwart wandelaars” ons tegemoet en bevestigen het verhaal. We snijden het bewuste stuk (ca 4 kilometer) af en vinden even later weer aansluiting op de Persingsestraat. Zoals elk jaar zijn hier in de polders rond Ooij heel veel ganzen en we zien weilanden vol en hopen dat zij het niet in hun kop halen zich boven ons te ontspannen…!
Blijf nou zitten!!!
Langs de Sint Joriskapel gaan we richting Leuth, hier maken we nog een ererondje lang het tennisveld om vervolgens weer langs de rust te komen, De Rosmolen, deze laten we links liggen en spoeden ons naar Erlecom. De medewandelaars die wij een of meerdere keren overlopen hebben zullen niet als wij gedacht hebben dat het prima ging maar wij zaten dan ook perfect in het ritme. Als we na eenentwintig komma zes kilometer bij Oortjeshekken aankomen nemen we even tijd voor een prima kop koffie.
Wandelmaat op zoek naar rust….
Niet veel later stappen we weer op de Ooijse Bandijk richting Ooij, op de dijk worden we getracteert op vergezichten met aan de horizon Ubbergen en Nijmegen. Na drie uur en vijfentwintig minuten stappen keren onze stapschoenen weer terug in De Sprong en laat ik mijn wandelboekje afstempelen. Tijdens de licht alcoholische versnapering praten we de mars nog eens door en besluiten dat we deze klassieker ook volgend jaar gaan lopen. Roodborstjes bedankt….oh ja enuhh ganzen jullie ook bedankt, ganzenpoep gaat namelijk niet zo gemakkelijk uit je kleren….
Wijk en Aalburg 10-03-2012
En dan is het zover, mijn eerste wandeltocht in Wijk en Aalburg. Vorige keer was wandelmaat alleen omdat ondergetekende toen tijdelijk uit de running was. Ruim voor de aangegeven starttijd zijn wij present bij Café de Dijk en na enig rammelwerk aan het rolluik wordt ons toegang verschaft door de uitbaatster. Eerlijk is eerlijk, het is een koude douche na vorige week in Tilburg, maar mogelijk ligt Wijk en Aalburg teveel aan de grens van Brabant. Als om half negen onze stapschoenen de dijk op stappen voelt het nubuckleer de eerste spetters en wij besluiten ons in onze poncho te hullen. Wandelmaat weet te vertellen dat de route niet gepijld is en dat de gehele tocht gesoufleerd dient te worden door…inderdaad…ondergetekende. Al snel lopen we op de maasdijk en gaan we richting de brug over de Bergsche maas.
Op de achtergrond de brug waar we over gaan…..
Na de brug een heeeeeeel lang fietspad langs de Bergsche maas en eigenlijk bestaat de een groot gedeelte van de tocht uit lange wegen…maar ze zijn allemaal verhard en dat is …..wat el caminante zeker op prijs stelt. Als we even later het gemaal Gansoyen voorbij ziijn krijgen we de jachthaven van Waalwijk in zicht en stappen we af op het veer dat ons naar Drongelen gaat brengen.
Achter het kunstwerk het veer…
Als we Drongelen door zijn komen we in Eethen en na vijftien komma zes kilometer bereiken we de eerste en enige rust…café ´t Zwaantje. De ambiance en de koffie van café ´t Zwaantje kan ons echt niet bekoren en dus.. snel weer verder. De laatste tien kilometer zijn weer lange polderwegen en dat met enkele plaagstootjes van de weergoden. Na drie uur en vierenveertig minuten, zonder aftrek van de rust, stappen onze stapschoenen weer over de drempel van café de Dijk. Als ik een oud bruin en een Belgische knol bestel blijkt de eerste er niet te zijn en de andere enkel in de wei. Al met al een mooie tocht over verharde wegen maar als ik zo rondkijk bedenk ik me dat we wel erg dicht bij Waalwijk zijn en dan….tja dan mis ik Tilburg toch wel heel erg.
Tilburg 04-03-2012
Gisteren niet gelopen in Geldermalsen maar vandaag vroeg uit de veren voor de laatste winterseriewandeltocht (3 x ww) van WSV Hart van Brabant te Tilburg. Bij het opstaan weet ik nog niet wat ik enkele uren later wel zou weten en na het vaste ochtendritueel ga ik op weg naar Tilburg. Eenmaal buiten blijkt de wereld een stuk kleiner althans visueel. Mist ontrekt het zicht op het voorbijrazende Brabantse landschap en voor ik het besef geeft de gemeente Tilburg het al aan “T je bent er”. Even later doemt ook het ondertussen bij ons zo geliefde “Boerke Mutsaers” op en ik besluit wandelmaat nog even niet te bellen maar stil te genieten van het moment….en het uitzicht. Als even later wandelmaat arriveert krijg ik een verhaal van drie Bosschenaren die de Camino gaan doen..thanks Jack en we gaan naar binnen. Binnen wacht ons, zoals de vele tochten ervoor ,de warmte en Brabantse gezelligheid van Boerke Mutsaers in de persoon van de uitbaatster zelf. Langzaam aan stroomt de jachtzaal van Boerke Mutsaers vol en al snel zitten Rian en Willy en Wilma en Jan bij ons. Zoals altijd daagt wandelmaat ook nu weer Wandelervaring uit en de onderwerpen zijn zelfs…pikant te noemen. Als de rode oortjes en de tranen uit de ogen verdwenen zijn maken we ons klaar voor vertrek en de toespraak van de voorzitter. Helaas, helaas, wat eerder aan tafel medegedeeld is wordt pijnlijk bevestigd door de voorzitter…we gaan 10 kilometer zandhappen in de Loonse en Drunense duinen of te wel de grootste ZANDBAK van Nederland. Om negen uur krijgen we de routebeschrijving en gaan onze stapschoenen weer tweeënveertig kilometer stappen. “T je bent er zomaar niet uit” zou een betere slogan zijn voor de gemeente, Tilburg heeft een mooie omgeving maar je hebt al wel wat kilometers afgelegd voor je de stad uit bent en dus ook vandaag. Als we na zes kilometer via de Kalverstraat het viaduct over gaan stuiten we op de eerste wagenrust en onder andere samen met Wilma en Jan maken wij gebruik van de goede zorg van de vrijwilligers.
Wilma, Jan en Wandelmaat in ruste…
Zeer kort na de rust bereiken we de buitenzijde van de Loonse en Drunense duinen om meteen de grote oversteek te maken van deze enorme ZANDZEE. We lopen met zes wandelaars kort bij elkaar en zijn ineens de pijlen kwijt, wandelmaat en ik lopen in de achterhoede en al snel kan wandelmaat de anderen en ons zelf de juiste weg wijzen.
Veel ZAND maar ook mooie plaatsjes…
Deze weg is niet de eenvoudigste en voert ons niet alleen door los zand maar ook over heuvels met …ja,ja…los ZAND. Na zestien kilometer krijgen we de kans te hergroeperen bij de tweede rust en …. weet Jan mij te vertellen dat er nog negen kilometer ZAND aan komt! Gezegd moet worden dat de tocht tot nu toe verbazend mooi is, alhoewel de ondergrond niet mijn eerste keus is, zelfs niet mijn tweede, geniet ik wel van dat wat WSV Hart van Brabant voor ons in elkaar gepijld heeft. Na het hoogste punt bereikt te hebben gaan we richting Duinlust.
Wandelmaat laat het hoogste punt achter zich…
Wandelmaat en ondergetekende dachten te weten welke uitspanning het was maar dat blijkt na nog meer ZAND en klimmen niet correct en als we dan eindelijk na vijfentwintig kilometer Duinlust bereiken ben ik echt toe aan een Belgische knol………………en ze hebben hem …gelukkig. Na nog wat plaagstootjes, toch weer ZAND, mogen we nu weer naar de buitenzijde van de Loonse en Drunense duinen en als ik het bordje Loonse en Drunense Duinen steeds verder achter me laat voel ik de overwinning op het ZAND als een siddering door mijn lichaam. Wilma en Jan zijn al de hele tocht onze voorlopers en ook nu weer, het is echt hun ondergrond blijkt en wij…wij volgen trouw. De laatste wagenrust van vandaag is op eenendertig kilometer en ook deze hebben we samen met Wilma en Jan. We lopen weer verder en via het Geboortebos (?) komen we op de Stokhasseltlaan en gaan we samenkomen met de dertien kilometer lopers. Het kronkelpad heeft nog een verrassing voor ons in de vorm van een heuse tamme roofvogel, een Woestijnbuizerd volgens wandelmaat voor mij leek het meer een Steenbuizerd en anders moeten ze hem zo maar gaan noemen omdat hij er echt uitzag als een ….! Als we na zes uur stappen (zonder de pauzes) en tweeënveertig kilometer onder onze stapschoenen door te hebben laten gaan, Boerke Mutsaers weer binnen lopen hebben Wilma en Jan zitplaatsen vrij gehouden voor de jongens en dat kunnen we zeker waarderen. Echt elke stoel is bezet en het is dan ook merkbaar dat het de afsluitende tocht was. Het uitzicht is op dit moment echt niet naar onze wens maar desondanks nemen we graag een oud bruin en een Belgische knol en we keuvelen gezellig met Wilma en Jan. Als we bijna aan onze taks zitten komen ook Rian en Willy binnen en na wat aandringen komen ook zij er gezellig bij zitten. We bespreken nog even de tocht en voor mij…is het een geslaagde afsluiting van een aantal bijzondere Winterseriewandeltochten. Helaas zullen we ook het ons bekorende uitzicht een tijdje moeten missen….maar we hebben ook weer iets om naar uit te kijken, toch wandelmaat!
Maud brengt persoonlijk de laatste nootjes… we zullen ze missen…
Esbeek 26-02-2012
Vandaag was het dan zover, el caminante gaat zijn eerste OLAT winterseriewandeltocht (3 x ww) lopen sinds zijn blessure. Na het opstaan graas ik het medicijnkastje nog even af en na de enkele hulpmiddelen geslikt te hebben ben ik klaar voor de strijd. Wandelmaat belt om aan te geven dat hij het allemaal niet meer begrijpt, nou dacht ik dat hij een geweldig navigatiesysteem had…maar de praktijk is anders…als we tenslotte arriveren bij de kerk in de dorpsstraat moeten we noodgedwongen parkeren naast een auto met een enorme bumpersticker. De tekst luid www.wandelervaring.nl, nee ik verzin het niet, er rijdt echt een auto rond met deze tekst op zijn bumper, waar gaat het naar toe hier in Nederland? Bij binnenkomst geeft Joop de voorzitter aan dat hij speciaal voor mij wel een 5 km route wil pijlen, niet nodig Joop, als je me maar wel ophaalt als ik je bel…. Aan tafel is het gezellig en ondanks het gesteggel tussen Wandelervaring en wandelmaat gaat de tijd voor mij te langzaam. Aangezien ik de afgelopen week toch wel wat last heb gehad van mijn rug ben ik benieuwd hoe het vandaag gaat. Het is gezellig…druk bij het startlokaal.
Er zouden uiteindelijk ruim 1200 wandelaars deelnemen…
Iets voor achten mogen de stapschoenen de drempel van café Schuttershof over om eenenveertig komma zeven kilometer te stappen. We gaan eerst richting Landgoed Utrecht om vervolgens totaal verrast tegen de eerste wagenrust aan te lopen, natuurlijk hebben we deze links laten liggen. OLAT tracteert ons ook vandaag weer op een mooie wandeling en voor we het weten bereiken we de grens.
De grens is bereikt….
Ook de grens laten we links liggen en spoeden ons naar het Landgoed Nieuwkerk. OLAT zou OLAT niet zijn als er geen leuke passages zouden zijn. Wandelmaat moest alle zeilen bijzetten om deze hindernis te nemen.
Gewoon recht vooruit kijken Jack….
Hierna waren de andere bruggetjes kinderspel. De wagenrust kwam na twintig komma negen kilometer in zicht en deze lieten we niet aan ons voorbij gaan..ik bedoel wij gingen er niet aan voorbij…uhh wij namen dus rust! Na de rust stond de Regte heide op het program en het deed mij sterk denken aan de Strabrechtse heide bij Heeze.
Regte heide…
Na samenkomst met de 30 km wandelars is er een café rust bij Breehees en daar is de soep niet slecht. Voor we de soep intern hebben kunnen verwerken is de laatste wagenrust al in zicht en de soep die daar geserveerd wordt is ondefinieerbaar maar warm. Het laatste stuk is drukker en we moeten extra inspanningen verrichten om de tien en twintig kilometer wandelaars voorbij te steken maar uiteindelijk zijn we weer in Esbeek.
Zelfs wandelmaat is blij weer in Esbeek te zijn….
Na zes uur en tien minuten stappen onze stapschoenen wederom café Schutterhof binnen en moeten wij nog even een hartig woordje met de voorzitter, Joop, wisselen. Wij hebben al eerder aangegeven dat wij niet gecharmeerd zijn van wandelroutes met meer dan 200 (pijl)nummers, dat duurt namelijk te lang..dus minder nummers zodat we eerder binnen kunnen zijn. Joop gaat dit regelen voor de zestig kilometer eind maart. Hierna is het tijd voor een oud bruin en een Belgische knol en kijken wie de volgende zijn die binnenkomen..wat is het leven van een wandelaar toch fantastisch…. Oh ja, Joop als de zestig kilometer net zo goed is als deze veertig….count us in….
Waalwijk 19-02-2012
De wekker loopt af, ik voel me niet super maar ach, ik sta op. Ik heb ruim de tijd en overleg met mezelf wat aan te doen. Het weerbericht geeft me niet echt ondersteuning in dit proces en ik besluit dat te dragen wat ik de voorgaande koude dagen aan had. Eenmaal onderweg naar Waalwijk wordt ik overvallen door natte sneeuw en bedenk ik me dat Willy niet aanwezig zal zijn, te slecht weer. De telefoon gaat, wandelmaat..waar ben je… even later zien we elkaar in de dokter kuypersstraat en besluit ik te gaan voor twee laagjes. Eenmaal binnen bij WSV ’82 lijkt het al echt carnaval.. althans als het geen mombakkessen zijn dan is er erg veel veranderd in dit clubje. Even later komt Willy binnen en ontstaat er weer een levendige discussie tussen wandelmaat en wandelervaring en ik zit er tussen…Heren ..HOU OP!! Als Giel binnen komt is het pleit al beslecht en is het wachten op het tijdsein voor het vertrek. Even voor negen uur gaan de stapschoenen van wandelmaat en el caminante richting de eerste pijlen van deze winterseriewandeltocht (3 x ww). Na zo’n 5 kilometer bereiken we de eerste wagenrust en deze laten we in goed overleg links liggen. We duiken de bossen in en als we de zandvlakte met dikke beuk gepasseerd zijn en wat paddestoelen komen we bij de Schaapskooi, of te wel RUST. Ook deze laten we links liggen, alhoewel wandelmaat met alle geweld hier foto’s wil maken?? en gaan verder via de Klinkert.
Wandelmaat in action….
Na een stukje Loonse en Drunense duinen en Fellenoord komen we weer terug bij de Tonny Goedhart pleisterplaats, dus RUST met erwtensoep…Hierna gaan we weer richting Sint Crispijnstraat. Onderweg mag el caminante een jonge moeder helpen om haar nog jongere dochter van drinken te voorzien en als net voor binnenkomst de weergoden besluiten om ons te tracteren op een winters buitje dan hebben wij voor vandaag wel weer genoeg gehad. Eenmaal weer binnen in de warme moederschoot van WSV ’82 smaakt de Belgische knol weer prima en eigenlijk…heel eigenlijk…mag dit wel wat langer duren…alhoewel….kunnen we dan ook iets aan het uitzicht doen??
Het beste uitzicht in Waalwijk….
Tilburg 12-02-2012
Als er een wandeltocht tot onze verbeelding spreekt dan is dat wel de winterserie van Hart van Brabant in Tilburg. Om zeven uur achtendertig bel ik wandelmaat “waar ben je?”. Door de krachttermen en het gegrom kon ik niet opmaken waar hij was maar zijn ETA was vijf over acht. Bij binnenkomst bij Boerke Mutsaers konden wij weer met volle teugen genieten van het uitzicht. De koffie,ook al was die niet echt warm, en het kuukske smaakte voortreffelijk…of waren wij in de ban van de omgeving…wie zal het zeggen!!
Alleen maar blije gezichten bij Boerke Mutsaers…
Kort voor negenen neemt de voorzitter het woord en wijst ons op de veranderingen en gevaren van deze winterseriewandeltocht (3 x ww). Na een laatste groet aan de uitbaatster grissen wij de routebeschrijving uit de handen van het clublid. Eindelijk mogen onze stapschoenen weer naar buiten… Al snel komen we op het Elfenpad, Reuzenpad en allerlei andere paden en paadjes.
Koud hé…in zo’n sprookjesbos
Buiten de gebaande paden krijgen we nu ook de zandpaden, het Koewachtpad, golfterreinpad en het pad langs de spoorlijn. Na zeven kilometer is de eerste wagenrust, gelukkig is de thee niet warm en kunnen we weer snel verder. Als we uiteindelijk ook Nerhoven en Warande achter ons hebben gelaten is het tijd voor de tweede wagenrust en ook deze is weer goed verzorgd. We zitten nu op ca. zeventien kilometer en vervolgen de weg over…jawel…Zandpaden! En of dat nog niet genoeg is…na vierentwintig kilometer rust bij “T ZAND (!). De uitbater van de camping is blijkbaar door ons gestoord in zijn winterslaap. De bediening komt zo langzaam op gang dat wandelmaat zijn uiteindelijk gebrachte soep tijdens het lopen wil consumeren. Toch maar even blijven zitten en na een Gieletje mogen de stapschoenen weer verder over het ZAND. Via de ZANDSTRAAT komen we, langs een Kapelletje, aan bij de Oude Tilburgsebaan om vervolgens een héél lang pad langs het militaire complex te belopen. Op vierendertig kilometer staat weer de wagenrust en wordt er nog even hartelijk gelachen voordat wij weer op pad gaan voor de laatstse zeven kilometer. Na de Rielseweg en oude Rielse baan komen we op het Bels Lijntje en we mogen stellen dat het beter LIJN genoemd mag worden maar het is goed verhard en daar houdt el caminante van. Plotseling laat de gemeente Tilburg weten dat we er zijn…..
Yes…..
Het is echter een vroege carnavalsgrap blijkt even later….
No…..
We lopen Tilburg net zo snel uit als dat we er in gelopen zijn…of zijn wij er gewoon ingelopen?? Even later wordt alles nog onduidelijker…
??, wie houdt wie voor de gek…
Zoals we gewend zijn in Tilburg krijgen we ook nu hele lange wegen en we krijgen het gevoel heel Tilburg te hebben gezien..maar goed. Als we uiteindelijk de Conservatoriumlaan en vervolgens de Statenlaan onder onze stapschoenen door hebben laten gaan komt het spoor en Boerke Mutsaers in beeld. Na zes uur stappen kunnen we weer eenenveertig kilometer op onze palmares bijschrijven. Binnen gekomen wacht ons nog een verrassing, het is carnaval bij Boerke Mutsaers en dat heeft duidelijk invloed op ons uitzicht. Na enkele Belgische knollen besluiten we het gegeven voor lief te nemen en ons huiswaarts te begeven….volgende keer beter…. Hart van Brabant bedankt voor wéér een mooie tocht.
Boxtel 05-02-2012
Vanmorgen om zes uur loopt de wekker af, ik voel dat mijn rug gespannen is na de veertig kilometer van gisteren en spring onder de douche. De douche zorgt voor verlichting en na een boterham, kop koffie en walkers little helper ben ik klaar om naar Boxtel af te reizen. Bidons hoef ik niet te vullen, deze zijn net ontdooit van de tocht van gisteren en na een laatste check van de wandelweer site is het tijd om af te reizen naar het pittoreske Boxtel. Natuurlijk is wandelmaat er voor mij en als hij belt vraag ik als eerste “waar ben je” wandelmaat staat al voor de deur bij het Roeland Lyceum en als ik arriveer gaan we samen, na overleg wat we nodig hebben, naar binnen. Binnen gekomen blijken wij de eerste wandelaars te zijn en wandelmaat start zijn charmeoffensief.
Jack, we willen hier nog wel terugkomen….
Even later loopt de man van RWV binnen, blijkt later Giel te heten en even later duikt Rian op met in haar kielzog “Willie” uhh sorry “Willy”, Willy begint zich direct te verontschuldigen voor zijn afwezigheid bij Prinses Marijke en geeft aan dat het voor hem te mistig was, no problem willy safety first. Precies om acht uur zetten onze stapschoenen hun stappen in deze HORROR winter deel 2, bij vertrek is het dan min acht graden en nemen wandelmaat en el caminante al snel een koppositie in. Alles gaat goed en de ondergrond is besneeuwd maar vlak en dat vindt el caminante fijn. Al snel naderen we een loopbrug die ons naar de spoorwegtunnel zal leiden.
Wandelmaat op de brug…go your own way…
Maar ja als je er op gaat moet je er ook weer af….
Ja, en nu????
Met z’n drieën vervolgen we de route en nemen sterke beslissingen en als we voorbij de rust komen, die niet als zodanig gekenmerkt was lopen we even de verkeerde richting op. Hierna volgt een lus van ongeveer 10 kilometer en hier loopt el caminante tegen zichzelf aan. De paden zijn echt slecht, opgevroren karresporen met sneeuw en mijn lichaam gaat in de defencemode wat echt heel veel energie kost. Even gaat alles mis, bril beslaat waardoor ik geen zicht heb en dus ook geen dieptes zie, ik ga verkrampen in mijn spieren en elke misstap wordt afgestraft door een pijnscheut. Gelukkig krijgen we af en toe een stukje asfaltweg en kan mijn lichaam zich weer ontspannen. Jack en Giel hebben blijkbaar nergens last van maar ik baal ervan de boel op te houden.
Go Jack Go…hoe zit dat eigenlijk met het Burka verbod??
Onze eerste pauze was na negentien komma drie kilometer en de schuur waar we zaten was niet comfortabel en absoluut niet warm, dus snel weer door. Nog meer van die karresporen en mijn energievoorraad slinkt met sprongen. Tijdens de laatste kilometers realiseerde ik dat het misschien een beetje teveel van het goed was, vorige week 21 kilometer en nu in twee dagen zeventig kilometer….stom…misschien wel maar ik hou SdC in gedachten en dan moet je ook niet zeuren. Uiteindelijk bereiken we het Roeland Lyceum en is het tijd voor…nee geen Palm maar een Grimberg.. de Palm auto stopt daar blijkbaar niet. En als we al aardig dronken zijn komen ook Rian en Willy binnen en start er zoals normaal een discussie tussen wandelmaat en wandelervaring.
Wandelmaat in discussie met Willy, met GPS horloge…
Al met al was het een mooie tocht met mooie mensen, Giel uit Veenendaal, maar geboren en getogen in Barendrecht, Wandelstel Rian en Willy en Wandelervaring Willie (sorrie Willy) en natuurlijk wandelmaat en el caminante. See you all next time (is Engels wandelmaat en betekent: ik veeg mijn kont wel onderweg af!!)
Ik zou zo’n Belgische knol wel weer eens in mijn glas willen hebben….
P.S, RIAN, ik hoop dat je weet dat Jan en el caminante de zelfde personen zijn. El caminante is mijn artiestennaam en daar treed ik mee op op feesten en partijen en lange wandelingen. Ik hoop dat je de volgende keer nog weet dat IK Jan ben en dat je niet aan wandelmaat vraagt “waar is Jan”terwijl ik naast je zit!!
Geldermalsen 04-02-2012
“Horror winter”, we waren er voor gewaarschuwd en toch overvalt het je…treinverkeer ontregeld, gestrande reizigers, wegen onbegaanbaar, tegen de 1000 kliometer file en nu hebben we zout genoeg maar heeft strooien geen zin…HET IS TE KOUD!! Als ik wandelmaat op vrijdagavond bel weet ik het antwoord al en wij zijn gewoon op tijd in Geldermalsen bij WSV Prinses Marijke en we zorgen dat we op het ergste zijn voorbereid. Een opmerkelijke gebeurtenis zal in Geldermalsen plaatsvinden, el caminante zal el caminante ontmoeten (?) laat het mij even uitleggen; el caminante is Spaans voor “de wandelaar” en dat is ondergetekende (oké zover?) en het clubhuis van WSV Prinses Marijke heet…. juist “de wandelaar” dus in het Spaans el caminante, ik ga ervan uit dat ik niet letterlijk uit hoef te leggen waaruit de ontmoeting dan wel bestond!.
el caminante
Echter voor we zover waren moesten we de koudste nacht in jaren en mogelijk de koudste van deze HORROR winter trotseren maar op wat zeer dichte mist na viel het reuze mee, al was het wel min zestien graden en had strooien geen effect (?). Bij de start was het redelijk rustig en de verwachting was dan ook dat veel wandelaars, ook Willy, terecht zouden kiezen voor hun eigen veiligheid. Om precies 8:30 zetten onze stapschoenen de eerste stappen in het witte winter wonderland en geven zij te kennen dat wij het wat rustiger aan moeten doen. De witte bodembedekking kan ineens verradelijk glad zijn en mijn lichaam kan plotselinge bewegingen nog niet pijnloos aan.
Winter Wonderland
Doordat we de eerste Wagenrust (?) gemist hadden was voor ons de rust op 17.3 kilometer en dat was maar goed ook. Wandelmaat moest nodig ontdooit worden.
Iceman Jack
Na een tweede bezoek aan het dorpshuis in Waardenburg en een soepje zijn we rechtstreeks, zonder derde rust, doorgelopen naar het startpunt. Al met al een mooie tocht, zei het dat koning winter een zeer positieve bijdrage hieraan geleverd heeft. Terug bij de wandelaar blijken er geen alcoholische versnaperingen te worden verstrekt, geen probleem. Morgen Boxtel, op naar de Grimberg…
Wel een Fries, geen Belgische knol…
Oeffelt 29-01-2012
Als ik even voor zes uur de veters van mijn stapschoenen strik voel ik me gespannen. Gespannen omdat ik nu na zo’n twintig dagen niet gelopen te hebben vandaag mijn eerste twintig kilometer ga lopen. Twintig kilometer met wandelmaat in Oeffelt. De wintertenentinteltocht is een tocht die ik al vaker gelopen heb en welke nu mijn test is. Langzaam aan ben ik er naar toe gegroeid en ondanks dat het ongemak nog niet in z’n geheel verdwenen is ben ik echt aan een wandeling toe. Om tien voor zeven bel ik wandelmaat “waar ben je”, nog dertien kilometer hoor ik hem zeggen en ik meen iets van vreugde in zijn stem te horen. Als we de zaal van “De Buurman” binnen kunnen mogen we al direct inschrijven en starten. Om exact half acht zetten mijn stapschoenen de eerste stappen in het half duister op weg naar de dood of de gladiolen. Voor mij zijn er veel herkenningspunten onderweg, van de eerder gelopen Wintertenentinteltocht en van de Maasenvilt mars, en al snel lopen we langs de maas en het Veerhuis om richting de eerste rust te gaan.
Ja Jack, we zijn echt al in Beugen…..
Tot nu toe gaat alles redelijk goed maar we besluiten toch even een kop koffie te nemen bij het Posthuis waar de teller op 11,5 Km staat. De temperatuur en de wind zorgen ervoor dat we goed ingepakt blijven maar het belet ons niet om te genieten van deze mooie tocht.
Lopend door het Vilt….
De volgende rust is op 17,3 en wordt door ons overgeslagen en we vervolgen onze weg naar het Duitse lijntje. Halverwege het Duitse lijntje zien wij een kudde schapen die een wel heel eigen manier hebben om op te vallen en Wandelmaat heeft er ook alles voor over om te zorgen dat de schapen hem zien…..
Schaap mountain….
Na drie uur stappen zijn we weer terug bij jawel…”De Buurman” met een gemiddelde snelheid van zeven kilometer per uur mogen we niet klagen. Alles heeft het volgehouden en ik ben content dat het gladiolen zijn geworden. Volgende week gaan we weer voor veertig kilometer.
Tilburg 08-01-2012
Vandaag dus niet gelopen, als ik om zes uur de wekker af zet blijkt dat het ongemak nog te groot is voor nog eens veertig kilometer. Sorry wandelmaat, zie je volgende week.
Utrecht 07-01-2012
Als langzaam aan het weekend nadert bekijk ik met steeds groter wordende interesse de weersverwachting. Al een tijdje wordt ons kikkerlandje geteisterd door zware regenval en daar houdt el caminante niet van. Als de berichten aangeven dat er een dijkdoorbraak is en dat het water niet van plan is te gaan zakken dan houdt ik mijn hart vast voor de geplande wandelingen in het weekend. Niet dat wandelmaat en el caminante bang zijn voor regen maar het wordt dan allemaal zo “sompig” ! Maar goed een nieuw jaar en dus op naar de eerste mars van 2012, de “Fort Blauwkapeltocht” van WS78. Onderweg naar Utrecht Overvecht moeten de ruitenwissers regelmatig wakker worden om voor beter zicht te zorgen. Als ik net voor half acht arriveer staat wandelmaat al ongeduldig te wachten, hij heeft er zin in zo te zien. We zitten aan ons eerste bekertje onsmakelijkste koffie van 2012, komen Rian en Willy binnen. Willy heeft blijkbaar mijn blog gelezen en mogelijk dat ik daar ergens Willie, Willie noem in plaats van Willy. Geen probleem veranderen we in Willij….sorry …uhh…Willy. Willy legt Rian uit wie wij zijn en er volgt een geanimeerd gesprek over, de veemarkt, schurende tepels, zalfjes voor speciale plekken, rode broekjes en pilletjes voor alle kwalen en tegen zwangerschap(?). Ondertussen pak ik mijn bondskaart voor 2012 en lees hardop WSV ‘s-Hertogenbossche Vierdaagse, wandelmaat kijkt mij vragend aan, eigenlijk is het niets voor el caminante om lid te zijn van clubjes….en voor ik hier verder over na kan denken kunnen we om precies acht uur inschrijven. Iets voor negen uur mogen we starten, we, zijn ongeveer 300 wandelaars, de routebeschrijvingen worden uit de handen van de WS78 crew getrokken en de stapschoenen zijn onderweg.
Routebeschrijving, positie kiezen en wandelen….
Eenmaal onderweg begint de eerste nattigheid uit te groeien tot serieuze regen en besluit ik mijn poncho tevoorschijn te halen om de boel enigzinds droog te houden. Al snel bereiken we Fort Blauwkapel waar ik weinig aandacht aan besteed en mij concentreer op de ondergrond. Onderweg naar Groenekan lopen we met zo’n 5 bft in de zij over een smal pad dat naast het fietspad ligt, hoe slaafs kun je zijn!
Waarom gemakkelijk als het ook moeilijk kan??
Groenekan, bekend van molen Geesina en de ondefinieerbare soep waar zelf kenners geen oordeel over durven te vellen, laten we al snel achter ons en we stevenen af op Maartensdijk. Voor ons loopt Europallet Arie en wij kunnen hem wonderwel goed bijhouden. De scenerie onderweg is geweldig, mooie vergezichten, mooie huizen en even mooie tuinen. Buitenplaats Rusthoven en landgoed Eijkenstein passeren we om via het Erfgooiersbos richting Lage Vuursche te gaan voor de grote rust. Hier nemen we snel een colaatje en vervolgen onze weg over de drassige paden en de verharde weg langs Klein Drakenstein. Onderweg zijn we al enkele keren ingehaald door de pijlenuitzetters en nu staan zij voor het overstapje in het hek en geven aan dat het beoogde pad ontoegankelijk is en dat ze een alternatief aan het verzinnen zijn. Wij lopen voor hun uit de nieuwe route en al snel zitten we weer op de bepijlde route met de pijlenuitzetters in ons kielzog.
Ook het Utrechts Landschap krijgt meer water dan nodig….
Als we ter hoogte van het Nonnenland enkele nonnen tegenkomen, leken erg op normale bejaarden, worden we door hen vriendelijk begroet en verbazen wij ons over deze toevallige samenloop van omstandigheden. Echter lang hebben we niet om hier over te discussieren omdat de ondergrond alle aandacht opeist om te voorkomen dat we afglijden in een van de veel te volle slootjes. Na de koffiepost doorkruisen we De Leyen en belanden we weer bij de spoorlijn. Fort Voordorp wordt door ons bijna geheel omlopen.
Fort Voordorp
Hierna gaan we via de Biltse Rading naar Ons Buiten voor ons fruithapje om vervolgens de laatste kilometers af te leggen. Als we weer terug zijn bij de start lijkt het of we niet weg zijn geweest en hebben we alleen een timegap van vijfeneenhalfuur. We hebben drie wandelaars voor laten gaan op de veertig kilometer en direct na ons kwam het treintje met Europallet Arie binnen. Goed gelopen mogen we stellen, echter bij het weggaan bemerk ik dat last heb van mijn heup en rechterbeen….ach goed smeren dan kunnen we morgen weer naar Tilburg.
Nieuwjaar 01-01-2012
Iedereen een gelukkig en wandelbaar 2012!
Geldrop 31-12-2011
Vandaag de Oliebollenloop in Geldrop, fijn…ik draai me nog een keer om in mijn bed en mijn gedachten gaan naar mijn uitdagingen voor 2012. Wandelmaat en el Caminante gaan ook in 2012 vele marsen en tochten lopen. Bijna alle weekenden zijn al ingepland en in sommige weekenden lopen we twee maal. Het merendeel van de marsen zullen veertigers zijn maar in de planning staan ook zestigers en tachtigers. Voor augustus heeft el caminante nog twee scenarios, of de Dodenmars in Bornem (B) en andere tochten of Santiago de Compostela (E), wandelmaat is van mening dat Santiago ook in 2013 kan..we gaan zien hoe het loopt! In iedergeval zijn de meerdaagse ook al vastgelegd, de 4Daagse in Nijmegen, de Kempische wandeldagen in Geldrop en mogelijk dus ook de Heuvelland 4Daagse. Een uitdagend en veelzijdig programma waar een aantal klassiekers zeker niet ontbreken en natuurlijk hopen wij jullie allemaal weer tegen te komen!
